20 juni 2018 Op het strand.
Hoe komt het toch, dat als je op een half leeg strand zit, een echtpaar besluit om op anderhalve meter afstand naast je te gaan zitten.
Ze zijn rond de veertig, ‘flink’ zal ik maar zeggen en ze hebben een bolderkar bij zich met een ruim assortiment strandbenodigdheden. 
Ze hebben al een flinke wandeling achter de rug en ze zien er verhit uit. Zij geeft hem zwijgend de spullen aan. Een bed en nog een bed, hij klapt ze uit en zet ze neer. 
Dan komt er een grote parasolschroef die hij tussen de twee bedden in het zand draait. Ze kijkt hoe hij dat doet en geeft hem even later de parasol aan die hij in de schroef schuift en hem voorzichtig opent. Helaas staat zij iets te dicht bij haar waarneming en controle en een parasolpunt raakt bijna haar haar. Verschrikt kijkt hij haar verontschuldigend aan, welke zij beantwoordt met een dodelijke blik.
Het resultaat is niet wat ze gewenst had, want de schaduw blijkt niet over de bedden te vallen maar elders op het hete zand.
Ik zou zeggen, schuif je de bedjes een eindje op, maar nee de parasol en de schroef moeten er weer uit en zij wijst aan waar hij bij de tweede poging ingedraaid moet worden.
Weer zit ze bijna met haar snufferd in de punten toen het doek uitgevouwen werd, en weer die blik.
Daarna schuift hij hem te hoog, daarna te laag maar uiteindelijk lijkt het oké.
Mijn geloer wordt opgemerkt en ook ik krijg een blik van haar, waarbij ik het gevoel krijg dat ‘irritatie’ haar standaard emotie is.
Ik draai me om naar de zee als ze op het bedje gaat liggen met het voeteneind naar ons toe gericht. Verder uitleg daarover laat ik aan je verbeelding over...of niet.

15 juni 2018 Le Camargue
Eén van de eerste keren dat ik een film zag, was in de tweede klas van de lagere school. Het ging over een armoedig jongetje die met zijn opa in de Camargue woonde. Hij leerde een wilde witte hengst temmen. Omdat het zo’n bijzonder paard was, wilde 
‘boeven’ het paard van hem hebben, doch het paard was wild en dus van niemand, maar het paard en het jongetje waren inmiddels onafscheidelijk. De boeven joegen het paard en het jongetje op, maar lieten zich niet onderwerpen en dreven beiden de zee in tot de dood erop volgde....
Ik sliep er een week niet van, steeds herhaalden zich de beelden van het jongetje die vastgebonden aan het paard door het moeras werd gesleept. Vreselijk. Een jaar later werd de film weer vertoond en wilde ik het niet zien en mocht alleen in het klaslokaal tekenen, wachtend tot de film klaar was.
Zo wist ik ook dat Saintes Marie de la Mer een bijzondere plek was, Maria Magdalena was er ooit met haar zus aan land gekomen, bootvluchtelingen avant la lettre ... en het was een toevluchtsoord voor zigeuners. Mijn fantasie sloeg op hol, flamenco, gitaarmuziek, paarden, stierenvechten, etc.
Ik wilde de Camargue altijd een keer zien en dat is nu gebeurd.
Vandaag gingen we er naar toe maar de tand des tijds heeft het veranderd. Rond het beroemde kerkje werden we belaagd door zigeunervrouwen die me ongevraagd een Jezus speldje opprikten voor vijf euro. Daarvoor werd ik wel vele malen heilig verklaard en grepen ze keer op keer mijn hand die ze wilden lezen. Dom, want ik ‘lees’ zelf en dat hadden ze kunnen weten als ze spiritueel genoeg waren. Ik vond het wel vermakelijk.
Tegenover de stierenvechtarena dronken we een biertje en vermaakten we ons met volk wat stond te dringen om binnen te komen. Het vee wat aan de andere kant werd aangevoerd had er duidelijk minder zin in. En er was ook kermis, kortom een gekkenhuis daar, de Camargue is en blijft bijzonder, maar inmiddels helaas overspoeld door alles wat het kwetsbare gebied bedreigt.
We hebben wel genoten van de roze flamingo’s, kuddes witte paarden, zwarte stieren en de prachtige natuur met het bijzondere licht. De volgende dagen gaan we nog naar Nimes en Arles. Liefs en groetjes uit Crespian.

12 juni 2018 De ‘intellectuelen’.
Waarschijnlijk was ze heel vriendelijk, handig, snel en goed in haar werk. Zij was goed in wat ze deed. Zij kon wat zij deed beter dan een ander, zij was misschien wel de beste. En daarom mocht zij, uitgerekend zij, een nieuwe collega inwerken. Zij keek hoe die ander stond te stuntelen, na te denken en weer op de verkeerde toetsen typte. Ze zuchtte er nogmaals bij. Ze had waarschijnlijk al tien keer uitgelegd hoe het moest en nou wist die domme nieuwe het weer niet, nog steeds niet. Nogmaals deed ze het voor, hoe moeilijk kon het zijn.
Ze zuchtte nogmaals duidelijk hoorbaar en sloeg haar ogen opzichtig ten hemel, zich waarschijnlijk niet beseffend hoe kleinerend en frustrerend haar gedrag was. De ogen van de nieuwe collega kruisten hulpzoekend de mijne, ondertekend met een verontschuldigende glimlach. ‘Bon courage’ zei ik vriendelijk, ofwel: ‘sterkte gewenst’, terwijl ik afrekende bij de kassa van een Belgisch tankstation.

7 mei 2018 Vanmorgen heb ik een poesje dood gereden. Een klap tegen de auto en een blik in mijn spiegel... Ik zag dat ze nog tolde voor ze midden op de weg bleef liggen. Ik stopte, stapte uit en zag dat ze nog éen keer haar kopje oprichtte om me aan te kijken. Daarna lag ze languit op de weg, uiterlijk ongeschonden. Ik legde mijn hand op haar en ik voelde dat ze dood was. Voorzichtig pakte ik haar op en legde haar in de berm. Ik liep naar de boerderij. Twee grote honden liepen nieuwsgierig op me af en... zag ik het goed? Hun blik werd triest en zacht, ze begrepen!
De man verscheen en ik vroeg of ze een rood poesje hadden met een halsbandje. 'Nee hè...' zei hij. 'Sorry' stamelde ik, maar hij vond het fijn dat ik respect toonde. Samen hebben we het dode beest opgepakt. De vrouw verscheen en begon heel hard te huilen 'Neee' zei ze, 'nièt nèt deze! Ze was zo leuk!' Het poesje was net een jaar en krols... aaach zo verdrietig! De poes op de foto lijkt er een beetje op....

9 mei 2018  Handbagage. 

Ooit moest ik tientjes bijbetalen want mijn handbagage koffertje paste niet in een 'maat-mandje' van RyanAir of Easyjet: hij was iets te dik, iets te breed maar veel minder lang. Het volume zou hetzelfde moeten zijn, maar ik zag het ding niet meer terug want het moest in de vracht.
Dat overkomt me niet nogmaals dus meet en weeg ik voor het inpakken mijn bagage en lees zorgvuldig de instructies op de vlieg-site. Shampoo, crèmespoeling en dat soort dingen gaan voor de helft gevuld in doorzichtige navul flesjes van de Hema en in doorzichtige zakjes. Een minihaarlakspuitbusje vergat ik eraan toe te voegen en ik werd bestraffend toegesproken door de Nederlandse Veiligheidsdienst op het vliegveld.
Een riem draag ik niet meer tijdens de vlucht, mijn schoenen zijn 'gesp-loos' en ik stop een kleine lege handtas in mijn koffertje, mij kan niks gebeuren. Mijn armbanden kunnen af, een horloge draag ik nooit en als ik mijn ringen ook af zou moeten doen, moeten ze mijn vingers afhakken.
Het kan zo maar zo zijn dat je staat te boarden en je in de rij toch een label om je koffertje krijgt. Vervolgens pakken ze je koffertje af, vlak voor je in de buis stapt en zie je die niet meer terug, je kan nog net je bril, portemonnee, telefoon en IPad eruit grissen...heel onhandig!
Lex was zo brutaal om zijn label er direct weer af te rukken, waar hij bij het instappen een vraag over kreeg, maar hij mompelde iets over 'priority-laptop-&-equipment' en mocht zijn koffer behouden, wat als gevolg had dat mede reisgenoten verontwaardigd reageerden.
Nu had ik dus een handtas in het koffertje gestopt en kon voor het afgeven daarvan mijn tas nog even gauw vullen met 'on-board-bagage'.

Op de terugreis werd mijn koffertje niet eens meer bekeken, gewogen of gecheckt, geen vloeistoffen gezeur, alles direct het ruim in.
Priority bijkopen zodat je je handbagage mag behouden heeft vaak ook al geen zin, want als heel veel mensen Priority hebben gaat alsnog de bezem erdoor. Er is boven gewoon te weinig bagageruimte voor al die koffertjes op korte vluchten. Een goed systeem waarbij je weet waar je aan toe bent, heb ik nog niet ontdekt en iedere keer als je vliegt gelden weer andere regels.
Als het even kan is autorijden toch veel relaxter....

1 mei 2018 Op vakantie met vriendinnen.
Alhoewel de koningsdag een dag is om gezellig feest te vieren, was het voor ons, drie vriendinnen, een rede om drie dagen in het buitenland te zijn. Omdat één van ons vanaf een ander continent moest komen en het verblijf ergens in Europa moest plaatsvinden waar het leuk is, kwam dat logistiek-technisch-gezien het beste uit als we met RyanAir vanuit Weeze zouden vertrekken naar Beziers, Cote de Roussillon - Frankrijk. 
We hadden een appartement in Perpignan geboekt waar we half in de stad zouden zijn en de historie en de cultuur konden opsnuiven -evenals de plaatselijke horeca- en daarnaast ook van de zee en de natuur konden genieten. We hadden een auto gehuurd en dat was heerlijk.

Vanuit vliegveld Beziers naar Perpignan is het een uurtje rijden, maar het leek wel de helft van de tijd want we zaten tijdens de rit al flink bij te praten. Het eerste wat opvalt als je na twee uur vliegen landt in het o zo geliefde Zuid Frankrijk is: 'het licht'. Wat heb ik dat gemist! Alsof je een half jaar onder een tegel hebt gelegen, zo fel is de zon. Ik zei tegen mijn vriendinnen dat ik moest denken aan een liedje: 'misschien ben ik te laat geboren, of in een land met ander licht, ik voel me altijd wat verloren, al toont de spiegel mijn gezicht', etc...

Ik hoef nooit een seconde te wennen, ik voel direct: ik ben thuis, wat is de kleur van de aarde mooi, wat ruikt het hier lekker, wat zijn de 'pins-parasols'- en de cipressen en de cederbomen mooi. Ik kan wel huilen! Straks als we 'thuis' zijn, even naar de bakker, er is er vast wel één om de hoek, in welke bistro komen we straks terecht voor een menu met een 'pichet rosé', of een 'bière pression'. 

Nadat we ons snel geïnstalleerd hadden, trokken we de de oude smalle straatjes van de binnenstad in, waar we in een klein winkeltje iets kochten en de verkoopster vroegen waar je in de buurt goed kon eten. Zo lief en vriendelijk hadden we een gesprek met haar. Ze gaf ons wat adressen, o.a. voor een goed restaurant waar je uitstekend rauw paardenvlees kon eten... Nou er zijn dagen waarbij ik daar niet meteen als eerste aan denk. Of waar je na het eten fijn kan dansen! 'Dat is toch meer voor de jeugd?' probeerden we te vissen... Oh nee, zei ze tactisch; 'daar komen ook dertigplussers'.

Eerst maar eens een 'pastis' op een terras. Daarna hebben we lekker gegeten, vers gebakken inktvisringetjes en dan niet van die rubber opblaasboten maar vers en delicaat, gegratineerde mosselen, ansjovis op gegrilde paprika en als hoofdgerecht zo veel meer lekkere dingen. Als dessert: profiterolles (soort kleine soesjes, maar deze waren pffff zo groot) en meringue-au-citron. Zoek e.v.t. maar even op, heerlijk!

De volgende dag, zaterdag, scheen de zon uitbundig en zijn we vroeg naar zee gegaan om te wandelen en koffie te drinken. Ook daar hebben we weer zo vriendelijk gesproken met de franse ober. Het is immers geen seizoen dus iedereen heeft alle tijd. 
Het kustplaatsje stelde niks voor, een kleine vakantie nederzetting met een souvenir winkel, een bar, een restaurant en een marktje van niks, enkele kraampjes met localen maar god wat een super voedsel, zo puur en het rook er heerlijk naar verse groente en fruit zo van het land, 'un poulet roti' -een soort kippen-gril-automaat-, 'les saucissons secs' -droge worst- , olijven, olie ennnn... aardbeien van een goddelijke kwaliteit, zo zoet en zo geurig heb ik ze lang niet meer gehad. 

Het viel ons op dat iedereen zo relaxed is, ook in het verkeer en op straat. Daarna besloten we naar het stadje Collioure te gaan bij de Spaanse grens. Het was lang geleden dat ik daar geweest ben en het was een feest om daar te zijn! Ook daar hebben we weer heerlijk gegeten en door de oude stad en de haven gelopen, langs de kade en de boulevard.

's Avonds wilden we thuis een wijntje open maken voor bij een salade, brood en kaas. Maar wat een gedoe zonder kurkentrekker! Het werd een complete witte wijndouche en toen we later op de avond een rode openmaakte onttrok zich hetzelfde 'drama' waar we wel enorm van de slappe lach hebben gekregen. De rode spetters zaten bijna tot het plafond, dus de keukenmuur moest snel met schuurspons en wc reiniger gepoetst worden, ook dat ging met pijn in de buik van het lachen.

De volgende dag, zondag, zaten wij, de drie meisjes al braaf om half tien in de 'Cathedrale Saint Jean Baptiste de Perpignan' om de mis bij te wonen, die op de automatische piloot werd voorgedragen door een onverstaanbare pastoor en twee misdienaartjes van zo'n zes en elf jaar, waarvan de oudste veel te ambitieus bijna de pastoor op komische wijze op een zijspoor zette. De knul had duidelijk ook de leiding over de jongste die op een gegeven moment geen zin meer had en zich probeerde te verstoppen. Doch dat durfde hij zich niet helemaal te permitteren en kwam schoorvoetend weer te voorschijn waarbij hij op zijn kop kreeg van zijn oudere 'vriend'. Al met al een bijzonder grappige voorstelling. Evenals de families in de kerkbanken waarbij de kinderen zich stierlijk zaten te vervelen en er meppen werden uitgedeeld of kleintjes die aan de arm van de ouder naar buiten werden gesleept en voor mijn gevoel tussen de bedelaars werden gegooid om af te koelen.

's Middags zijn we de stad ingegaan en een oud- niet meer in gebruik zijnde hotel bezocht. Hotel Pams met een indrukwekkend art-niveau interieur. Het hotel was een soort museum op zich, een bijzonder gedecoreerde grote hal met statige trappen, een prachtig onderhouden binnentuin en met een beetje fantasie zag je de rijk geklede welgestelde gasten uit het begin van de vorige eeuw door de ruimtes schrijden.

De enige suppoost die er was verveelde zich en was nodig toe aan een gesprek. We vroegen hem iets over de historie en daar ging hij los. De hele Europese politiek kwam langs. Een gesprek die al moeilijk is in het Nederlands, ik moet zeggen, een deel begrepen we niet helemaal maar toch was het boeiend om over de cultuurverschillen te praten tussen Frankrijk en zijn gebied: de Catalanen en de noordelijke landen. Hij was het zat, het eeuwige verschil tussen rijk en arm, links en rechts... nee de noordelijke landen waren veel meer gelijkmatig en sociaal: wees maar blij zei hij uiteindelijk; jullie hebben prachtige tulpen! Ja, zeiden wij: en jullie 'het licht'. 'Licht'? Het was hem nog niet opgevallen... Het regende die zondagmiddag en voor het echte onweer losbarstte doken we de kroeg in.

De volgende dag, maandag was het tijd om de koffers te pakken. We vlogen pas om vijf uur en we konden nog net heerlijk lunchen aan zee. Eén van ons had mooie herinneringen aan Sète, niet ver van Beziers. Ik had ook herinneringen, vooral aan de plaatselijke industrie. Zij niet, dus waarschijnlijk had ik iets gemist waardoor ik nieuwsgierig werd. Het bleek een alleraardigst stadje. Onder de boulevard parkeerden we onze auto en niet veel later zaten we op een zonovergoten terras aan de Kir! 

We deden qua menu niet moeilijk en bestelden alle zes mogelijkheden van het voor- en hoofdgerecht van het handgeschreven schoolbord wat in rap tempo op tafel kwam. En wederom... goddelijk van kwaliteit. Nog even genieten van Zuid Frankrijk, de geur, de zee en 'het licht'.

12-03-2018 Feestdagen.
Ik bladerde gedachteloos door wat reclamefolders die in de bus lagen en de zoveelste domme Paashaas staarde mij aan. De winkels liggen al weken lang vol met paaseitjes en je hoort er niet meer bij als je niet ook een versierde tak hebt staan.
Wat doe jij met de Pasen? vraagt iemand... Fijne Paasdagen! Wat eten jullie met de Pasen? Wie komen er met de Pasen? Ongewild leggen we ons weer van alles op: wat doe je aan met de Pasen, gaan we naar de ‘Passion’ kijken op tv, een muziek programma van teleurstellende kwaliteit, uitgevoerd door altijd dezelfde artiesten, sorry: ik krijg jeuk van die mensen.
Waar gaat het over? Ik vraag me al jaren af: wat vieren we eigenlijk? En niet alleen met Pasen maar ook met Pinksteren en de Kerst, de Hemelvaart, allen christelijke feestdagen. Jezus werd op vrijdag aan het kruis gehangen en drie dagen later was het Pasen. Best interessant om eens op te zoeken wat er in feite gebeurde en gevierd wordt en waarom Goede Vrijdag zo heet, wat is ‘opstaan uit de dood’, wat wordt daarmee bedoeld? Ik ga dat hier niet uitleggen, dat kan je allemaal zelf opzoeken, maar weet wat je viert, het is immers je eigen cultuur en je eigen historie.
Vroeger vierden wij hier geen Halloween. De katholieken hadden hun Allerheiligen en Allerzielen en Halloween is overgewaaid uit Amerika en is nu een (vreselijk) horror- en verkleedfeest geworden.
Laatst sprak ik met een vriendin over Valentijnsdag, ook iets overgewaaids en wat er vroeger niet was. In Amerika stuurde je iemand die je stiekem bewonderde met Valentijnsdag een kaartje en dat was het dan. Tegenwoordig moet je je lief overladen met cadeaus! Wat doen we onszelf aan, de retail praat je een schuldgevoel aan als je niet meedoet aan die onzin, je gaat bijna geloven dat je moet. Je zou je partner bijna nog zuur aankijken als hij of zij niet aan de verwachting voldoet omdat die wellicht nog in vroeger tijden leeft.
Binnenkort, op één april is het Pasen en ik wil jullie zeggen, doe het rustig aan, je hoeft niks. Geniet gewoon van wat er is en wat je hebt en wie je bent en als je het leuk vindt duik je eens in de historie en wie weet heb je zin om dan bijvoorbeeld naar de kerk te gaan, maar ook dat moet je vooral allemaal zelf weten.
Mag je dan niets meer vieren? Oh ja, vier feest zoveel je wilt, maar verwacht niet zo veel van elkaar en van je zelf.